Karty i świeca

Karty i świeca Karty są to przedmioty wielorazowego użytku. Karty wystękują zawsze w talii, czyli jest ich określoną ilość. Musi ich być dużo, aby można nimi było grać. Karty to nic innego jak kawałki materiału a dokładnie sztywnego papieru z namalowanymi emblematami. Karty dzielimy na trzy podstawowe części na karty dla dzieci, dorosłych i karty do wróżby. Karty dla dzieci to zazwyczaj dwadzieścia cztery elementy z obrazkami, na których widnieją postacie z bajek, są one bardzo kolorowe, natomiast te dla dorosłych są już z cyframi, które decydują o tym, kto wygra. Oprócz cyfr niektóre posiadają również figury, z których każdą ma inne znaczenie i jest inaczej punktowana. Najmniej znane i rozpowszechnione są karty od wróżby, czyli karty tarota. Nie są one produkowane na skale światową i posiadają je tylko nielicznie. Karty te są potrzebne do przepowiadania przyszłości nie ma na nich żadnych liczb są jedynie figury przedstawiające dane postacie. W kartach tarota należy znać wszystkie znaczenia kart po to, aby prawidłowo je odczytać. Kartami tymi posługują się tyko wróżki i cyganie. Świeca jest to produkt wykonany z wosku. Wosk to nic innego jak płynna masa, która pod wpływem niskiej temperatury twardnieje. W każdej świecy wyróżniamy dwa podstawowe elementy mianowicie są nimi wosk oraz knot, czyli drobny sznureczek, dzięki któremu możemy świece zapalić. Świece najczęściej przetrzymuje się na pojemnikach zwanych świecznikami, ponieważ po zapaleniu topią się i bardzo niszczą powierzchnię woskiem. W dawnych czasach świeca była stosowana głownie jako źródło światła, ponieważ nie znano jeszcze wtedy elektryczności obecnie ma nieco inne zastosowanie. Świece stosuje się do wytworzenia odpowiedniego nastroju. Nastrój ten pogłębia się, jeśli w pokoju czy tez innym pomieszczeniu panuje mrok. Świeca należy do jednego z głównych atrybutów wróżki, ponieważ zapalna jest ona zawsze podczas wróżby nawet w lany poniedziałek stosowna jest ona do wróżenia. Wszystkim znana jest wróżba przelewania wosku.Jak widać świeca ma głębsze znaczenie niż tylko źródło światła stanowi pomost pomiędzy siatami i duchami?

Namiot wróżki i kula magiczna

Namiot wróżki i kula magiczna Namiot jest to rodzaj pomieszczenia. Pomieszczenie takie najczęściej stawiane jest na wolej przestrzeni. Namiot wróżki jest bardzo specyficzny, ponieważ ma charakterystyczne wnętrze nie ma w nim śpiworów ani inne sprzętu tylko miejsce na magiczne przedmioty. A namiocie panuje nastrój magii i czarów, potęgują je świece oraz inne przedmioty. W namiocie tym zawsze panuje półmrok po to, aby stworzyć dogodne miejsce duchom. Wróżki wierzą ze to od nich można dowiedzieć się istotnych faktów. Jak wspomniałam wczesnej namiot znajduje się na otwartej przestrzeni, ponieważ wróżki lubią koczowniczy tryb życia tak jak cyganie? Będąc bliżej natury czują ze żyją z nią w zgodzie. Wróżki zamieszkują takie namioty, ponieważ ciągle się przemieszczają i zmieniają miejsce pobytu. Namiot jest to miejsce składające się z podstawy, czyli konstrukcji oraz materiału. Chroni on przed czynnikami zewnętrznymi. Cecha charakterystyczna namiotu jest fakt ze można go przemieszczać w dowolne miejsce oraz ze nie posiada on podłogi jest tylko wydzielonym fragmentem powierzchni. Kula magiczna jest to jeden z atrybutów wróżki. Kula to przedmiot, który znajduje się zazwyczaj na stole do wróżenia. Kule stosuje się po to, aby odkryć przyszłość. Kula ma zazwyczaj służyć jako pomost pomiędzy dwoma świtami. Ponieważ wszystko odbywa się za pomocą duchów to one ja zamieszkują i pokazują przyszłość. Kula jest magiczna, ale tylko widzieć w niej może wróżka, ponieważ to ona jest obdarzona specjalnym darem. Kula nie wygląda na pozór wyjątkowo tylko nastrój panujący w namiocie sprawia ze wszystko staje się inne, człowiek zniekształca sobie rzeczywistość i ulega sugestii. Ludzie tak są stworzeni ze są bardzo autosugestywni, czyli sugerują się innymi. Jeśli wróżka będzie umiała trafić do ans, czyli mówić przekonująco to nawet zwykła kula wyda się być magiczną. Wszystko to tkwi w podświadomości człowieka. Magiczna kula przekazuje obrazy z przyszłości, jaki przeszłości w zależności od pytającego. Jak wspomniałam patrzeć na nią może tylko wróżka, dlatego też zazwyczaj jest czymś nakryta?

Samurajski wakizashi i nodachi

Samurajski wakizashi i nodachi Wakizashi wraz z kataną tworzyła komplet, nazywany daisho. Prawo do noszenia takiego kompletu miał tylko samuraj. Wakizashi jest mieczem krótszym od katany – długość jego głowni wynosi ok 40 cm. Sam wygląd miecza zmieniał na przestrzeni czasu i uzależniony był od panującej mody i obowiązujących technik szermierczych. Przy jego pochwie samuraj nosił niewielkich rozmiarów nożyk, zwany kozuka. O ile w pewnych sytuacjach samuraj rozstawał się ze swoją kataną (np. w chwili przekraczania progu czyjegoś domostwa), o tyle z wakizashi starał się nigdy nie rozstawać. Wakizashi noszone było za pasem na brzuchu. Takie umiejscowienie miecza oraz jego krótsza głownia sprawiały, iż w chwili nagłego zagrożenia samuraj częściej sięgał po wakizashi. Ponadto samuraj mógł mieć przy sobie miecz, wchodząc do obcego domostwa (na zewnątrz pozostawiał jedynie katanę). Wakizashi jest również nazywany „strażnikiem honoru”, ponieważ bardzo często to przy jego użyciu w sytuacjach ostatecznych samuraj dokonywał seppuku, czyli rytualnego samobójstwa. Obok katany i wakizashi japoński samuraj dysponował również mieczem dwuręcznym, zwanym nodachi. Już sama jego nazwa implikuje jego przeznaczenie – japońskie „no” oznacza pole i miecz ten był właśnie przeznaczony do walki na otwartej przestrzeni. Samuraj nosił zazwyczaj nodachi na plecach w prostej, drewnianej pochwie. Cechą charakterystyczną tego miecza była bardzo długa głownia (wraz z rękojeścią miecz osiągał często około dwóch metrów). Wykorzystywany był głównie na polu bitwy przez piechotę (specjalnie wyszkolonych wojowników)w celu przerwania linii wroga (celem ataku była przede wszystkim kawaleria). Miecze, pomimo całej swej okazałości i imponujących rozmiarów, nie cieszyły się wielką popularnością. Nie wykonano zbyt wielkiej liczby egzemplarzy nodachi ze względu na trudności związane z samym procesem kucia tak długiego ostrza. Ponadto władanie mieczem wymagało niezwykłej wręcz siły, podczas gdy broń drzewcowa, o wiele lżejsza, spełniała właściwie taką samą funkcję.

Miecz Aragorna i Gandalfa

Miecz Aragorna i Gandalfa Wielbiciele twórczości J.R.R. Tolkiena mogą dziś nabyć wierne repliki mieczy swoich bohaterów – Aragorna, Gandalfa, Frodo czy Arweny. Aragorn jako wódz fikcyjnego ludu Śródziemia, a później Król Zjednoczonego Królestwa, walczył przy pomocy miecza, który nosił nazwę Anduril („Blask Zachodu” albo inaczej „Płomień Zachodu”). Miecz ten został wykuty ze szczątek innego miecza, tzw. Narsila, który powstał w czasie Pierwszej Ery. Miecz Aragorna powstał dzięki pracy elfickich kowali. Na prostej klindze miecza, osiągającej długość jednego metra, wyryto znaki runiczne oraz godło Elendila, czyli Siedem Gwiazd. Rękojeść miecza pokryta była skórą. Charakterystyczną cechą tego fikcyjnego miecza był jego szczególny blask (Anduril miał błyszczeć zarówno w świetle słońca, jak i w świetle księżyca). Miecza tego używał Aragorn w walkach podczas całej wyprawy Drużyny Pierścienia. Miecz ten prawdopodobnie towarzyszył mu również po objęciu władzy, by ostatecznie trafić do rąk spadkobiercy Aragorna – jego syna Eldariona. Miecz Gandalfa to kolejna fikcyjna broń, stworzona przez J.R.R. Tolkiena na kartach jego powieści. Sam Gandalf pojawia się, by nieść pomoc ludowi Środziemia w walce przeciwko Sauronowi. Miecz czarodzieja nosił nazwę Glamdring, co w języku sindarin oznaczało „młot na wroga”. Pierwotnie miecz ten należał do króla Gondolinu, ale został zrabowany. Czarodziej Gandalf znalazł miecz w siedzibie trzech trolli i od tej pory nigdy się z nim nie rozstawał. Na pewno miecz ten towarzyszył czarodziejowi w czasie wyprawy z Drużyną Pierścienia. Miecz ten posiadał magiczne właściwości – błyszczał bladym światłem, sygnalizując w ten sposób zagrożenie w postaci orków. Z czasem miecz w rękach Gandalfa nabył inną właściwość – czarodziej potrafił przy jego użyciu ciskać we wrogów błyskawicami. Podobnie, jak to miało miejsce w przypadku miecza Aragorna, na klindze miecza Glamdring również znalazł się runiczny napis (na mieczu wyryto imię pierwszego właściciela miecza, czyli Turgona, króla Gondolinu). Rękojeść tego miecza była natomiast bogato zdobiona.

Następne